We zijn echt superverslaafd aan onze smartphones

Een aantal Nederlanders hadden een briljant idee in 2016: maak een doosje dat je smartphone kan opsluiten. Dat zou je kunnen gebruiken voor een etentje, om tieners die ‘m niet kunnen laten liggen te straffen of om gewoon even geforceerd af te schakelen.

Het idee van Distractagone was simpel: je stopt je telefoon er in, zet een tijdslimiet en dan gaat het doosje pas open als de tijd om is. Interesse was er zeker, maar niet genoeg om de 40.000 euro op te halen die nodig was voor het maken van het ding.

Leuk, maar niet voor mij

Aan publiciteit geen gebrek: de video’s van het apparaat gingen flink rond en nadat Facebookers Unilad een video maakten van de Distractagone die bijna 50 miljoen views kreeg leek het kat in ’t bakkie. Het bleek echter dat iedereen het een goed idee vond, maar er zelf geen wilde hebben.

Smartphoneverslaving is een serieuze issue, zoveel is wel duidelijk. Los van de vergrote kans op depressieve gevoelens en verlies van empathie en creativiteit zal onze focus op de rechthoeken in onze hand een permanente verandering van onze relationele omgangsvormen teweeg gaan brengen.

Praten is voor olds

Random interacties met vreemden worden iets uit het verleden. Zo snel je ergens staat en niet direct iets te doen hebt grijpt je hand naar je telefoon en ga je kijken. Niet alleen om te zien of je iets gemist hebt (FOMO wordt ook een steeds groter ding) maar vooral ook om iets te doen te hebben.

Verveling zou goed zijn voor je brein, maar we zijn er inmiddels als de dood voor. En waar je vroeger verveeld raakte als er urenlang niks te doen was, is de gemiddelde “ik heb niets omhanden”-paniek inmiddels te meten in seconden voor veel mensen.

Powered by WPeMatico

Aanbevolen artikelen