Kunnen 25 jaar oude games ons nog bekoren? Vaak moeten we deze vraag met een ‘nee’ beantwoorden. Graphics, techniek en interface van het gemiddelde spel zijn vaak binnen een paar jaar alweer verouderd. De remake van Secret of Mana (1993) weet de magie van weleer deels te behouden, maar zal moeite krijgen de oude én nieuwe garde te overtuigen.

Secret of Mana wordt altijd in één adem genoemd met andere illustere JRPG’s zoals Chrono Trigger en Final Fantasy VI. Het waren spellen die het genre verhaalsgewijs en op het gebied van gameplay een niveautje hoger tilden. De (in die tijd) prachtige sprite graphics hielpen ook een handje, waardoor veel fans prettige herinneringen aan deze titels hebben.

Sentiment is het toverwoord en dat is altijd een gevaarlijk iets. Vooral als de makers van Square Enix besluiten om een remaster van Secret of Mana uit te brengen of, nog erger, op een beperkter budget (niet zo verwonderlijk, gezien het groot aantal projecten dat ze hebben) maar wel met modernere graphics en muziek.

Niet iedereen zal de overgang van 2D-sprites naar polygonen-graphics waarderen. Critici klagen dat het de charme van Secret of Mana vermindert. Ook over de muziek is niet iedereen te spreken, sommige composities vinden mensen ronduit lelijk.

Voor iemand die nooit het origineel heeft gespeeld, vind ik de presentatie enigszins meevallen. Een andere creatievere art-style had de game zeker veel goeds gedaan, maar afschuwelijk is het niet. De tussenfilmpjes zonder lip-sync en minimale impact hadden voor mij niet gehoeven. En als ik heel eerlijk mag zijn: 16-bit muziek is niet om aan te horen.

Powered by WPeMatico