Af en toe sta je versteld hoe een op het eerste oog doodeenvoudige game nog zo verrassend kan zijn. Zo ook Into the Breach. Deze turn-based strategie game met wat roguelike invloeden (en van de makers van FTL) weet elke beurt die je krijgt spannend te maken. Elke zet telt.

De opzet is simpel, het is zelfs goed te vergelijken met schaken. Een speelveld bestaat uit acht bij acht hokjes. Daarop staan enkele gebouwen die je moet beschermen, een aantal vijanden, en drie robots waarmee je de klus moet klaren. Klinkt simpel, en in de basis is het dat ook. Maar de truc zit hem in de spelregels daaromheen. Al die regels zorgen voor een zéér diepgaande game vol subtiliteit waarin elke zet telt.

Zo is er een tussen levels door gedeelde levensbalk, en voor elk gebouw dat in een level kapot wordt gemaakt gaan er levens af. Een speelsessie bestaat uit vier gewone eilanden, elk onder verdeeld in enkele levels, en een eindlevel. Elk level heeft dan weer doelstellingen die, als je ze haalt, upgradepunten opleveren of weer een leven toevoegen aan je levensbalk.

Vervolgens kun je als je genoeg punten hebt je mechs upgraden voor meer schade, meer levens, een extra hokje bewegingsvrijheid, of een speciale upgrade die afhankelijk is van welke piloot je in je mech hebt zitten.

Mocht een van je mechs tijdens een level doodgaan, dan is dat niet heel erg. Je mech blijft, alleen je piloot gaat dood. Je zult dus een nieuwe piloot moeten vinden en hem weer opnieuw moeten levelen. Je hebt pas een probleem als al je mechs in hetzelfde level dood zijn, of als je levensbalk op nul komt. Dan is het game over. Je kiest één piloot die je mee mag nemen naar de volgende ronde. Hij zal al zijn upgrades behouden. De rest verlies je, en dan mag je weer van vooraf aan beginnen.

Powered by WPeMatico