Metro. Een franchise die toch altijd menig gamer-hart sneller laat kloppen als er een nieuw deel wordt aangekondigd. Voor mij in ieder geval wel. Met het nieuwste deel, genaamd Exodus, krijgen we ook nog eens veel meer vrijheid belooft de ontwikkelaar. Niet alleen meer claustrofobische gangen, maar een open wereld. Meer games probeerden hun formule al eens aan te passen met wisselend succes. Hoe dit met Metro Exodus heeft uitgepakt?

Ontsnappen aan de duisternis

Metro Exodus draait nog steeds om onze grote held Artyom. Moskou, en de rest van de wereld, zijn nog steeds in apocalyptische status na een lange kernoorlog. De voorgaande delen speelde zich veelal af in en rond de metrostelsels in Moskou (ja, je zou het niet afleiden uit de titel toch?) en de directe omgevingen hier rondom. Ditmaal ben je echter vrij snel uit de metrostelsels en doe je na ongeveer twee uur vooral missies in de buitenlucht. Artyom komt erachter dat hij toch gelijk had en de wereld niet zo grim en verwoest is zoals de leiders van de diverse facties van Metro iedereen willen doen geloven. Artyom en zijn maten stelen een trein, de Aurora, en ontsnappen aan Metro om de open wereld te verkennen. Deze ontdekking is de kapstok waar het hele verhaal aan opgehangen wordt en vouwt zich langzaam aan uit. Het is een volledig andere ervaring. Wel zijn er nog genoeg missies die je meenemen onder de grond, want Rusland zou Rusland niet zijn zonder een gigantisch aantal ondergrondse bunkers. Ik wil niet veel verklappen van het verhaal, maar je gaat nog altijd claustrofobische momenten hebben zoals we gewend zijn van de franchise. Oh ja, en er zijn ook mutant spinnen.