Maandagavond, zeven uur. Ik maak een appgroepje aan met een aantal andere reviewers die Sekiro vroeg hebben gekregen en From Software’s nieuwe Ninja-Souls game dus zonder enige hulp van het internet (en andere spelers die je kunt uitnodigen om te helpen met eindbazen) moeten gaan uitspelen. Eentje meldt zich direct weer af, want hij “wil geen spoilers”.

Dinsdagmorgen. De niet nader te noemen Simon wil toch maar weer terug in het groepje, want hij zit al urenlang vast op één van de allereerste bazen. Wat (al is het mentale) hulp zou toch wel lekker zijn. Hij is daarna niet meer weggegaan.

Ik vertel dit omdat het aangeeft wat voor soort game Sekiro is. Compromisloos, met mechanische diepte en een uitdaging waar je U tegen zegt, zelf (of misschien wel vooral) als je de Dark Soulsen en Bloodborne helemaal op je duimpje kent. Ondanks dat het qua uitvoering en mechanieken heel erg op die eerdere From-games lijkt is Sekiro namelijk heel erg een eigen ding. Het is veel meer actiegame dan RPG en als ik het snel mag samenvatten moet je denken aan een Ninja Gaiden met Souls-invloeden, zoals ik al uit heb gelegd in mijn recente preview.